Ένα μόνον όνειρο ακόμα

Να σου μιλήσω για ένα μπερδεμένο μου όνειρο;
Αρχίζει κάπως έτσι...
Στέκομαι όρθια στη μέση αγνώστου δωματίου,
ντυμένη με το αγαπημένο μου άσπρο παιδικό φόρεμα.
Παραδίδω τα μάτια μου σε μπορντό εικόνες,
καθώς η μελωδία του γραμμοφώνου κολλάει σε στίχο χωρίς νόημα:
"αφήσου σε ότι φοβάσαι περισσότερο".
Νίωθω τόσα που αισθάνομαι πως αν δεν κινηθώ
θα εγκαταλείψει η ψυχή μου το κορμί των ονείρων μου,
αποζητώντας την ελευθερία.
Απλώνω τα χέρια σε δυο τυχαία σημεία του ορίζοντα
και πέρνοντας φόρα,
χύνομαι σε στροφές δίχως τέλος.
Δίχως τέλος.
Σήμερα προσπαθώ να ξεφύγω απο μία γλυκιά δίνη.
όχι μόνον στο όνειρο αυτό.
Η απόλαυση της θέας των φύλλων όταν προσγειώνονται στο έδαφος,
είναι χίλιοι μικροί θάνατοι
και εσύ ίσως όταν απο σκοτεινό παράθυρο τα παρατηρείς,
να το αισθάνεσαι.
Το μυαλό μου στροβιλίζεται μέσα σε τρομαχτικές ιδέες.
Ισως,
αν οι σκέψεις μου δεν άνηκαν σε σώμα κουρασμένο
απο άσκοπες περιπλανήσεις,
να εισχωρούσαν βίαια σε εσένα.
Βιασμός.
Η απόλαυση της θέας των φύλλων όταν φιλάνε το χώμα,
είναι χίλιοι μικροί θάνατοι.
Απόλαυση,βιασμός,θάνατος.
Στροβιλίζομαι ακόμη,
μα οι μπορντό λάμψεις παίρνουν εικόνα.
Του έρωτα.
Εσείς παλεύοντας με το ξύλινο πάτωμα και φωνάζοντας
λέξεις ακατάληπτες,
νιώσατε τους χίλιους μικρούς θανάτους,
της πιο γλυκιάς παράδοσης;
Μπορντό,σαν αίμα σε λευκά σεντόνια
ή όνειρα κάποιων προσωπικών στιγμών,
κυλάει η επιθυμία σε φλέβες τσακισμένες από ανόητες διαπροσωπικές σχέσεις.
Πές μου,
στην μοναξιά αυτή που σηκώνεται σαν τοίχος
και με αγγαλιάζει όπως μητέρα το νεκρό της παιδί,
πώς κατάφερε μπορντό μελωδία να εισχωρήσει;
Τον ύπνο μου πώς κατάφερε η μπορντό αυτη ιδέα να γεμίσει;
Η άφεση της μοναξιάς μου στον θάνατο ίσως να είναι το βίωμα αυτό.
Και το στροβίλισμα στη μελωδία,
δεν μπορώ να προσδιορίσω,
αν ανήκει στον εαυτό μου των ονείρων,
ή σε εμένα.
Μα με εντυπωσιάζει η απόλαυση,
πνευματική και σαρκική, που με εξουσιάζει
καθώς αφήνομαι.



"as twisted as ti seems,
i only fear love when it's in my dreams"(Alana Grace)

kalokairi

Καλοκαίρι
Δώδεκα το μεσημέρι
γνωστό προάστιο της πόλης
Ερημιά και συστήματα αυτόματου ποτίσματος.
Στη στάση του λεωφορείου,
κανείς.
Το καλοκαίρι μου φέρνει κατάθλιψη.
θέλω να βρέξει πέντε εξι σταγόνες,
έτσι για να συνέρθει ο κόσμος.
"Πουλάμε τον εαυτό μας"
άσχημη ίσως φράση και ασήκωτη.
μετά συνταγμα,ερμου
Το φαινόμενο της κοντής φούστας,
στο οποίο δεν έβρισκα τίποτα ανησυχητικό
-σε αντίθεση με τη γενιά του γραμμοφώνου-
φαίνεται να προσβάλει και τον εγκέφαλο.
Ζέστη,εφίδρωση και ξεπούλημα.
Δεν βαριέσαι

στάχτη και μπούρμπερη.

τελευταία δεν κοιμάμαι πολυ.
Τα μαθήματα για το φροντιστήριο είναι πολλά.Ο χρόνος για να ζήσουμε είναι λίγος.
Δεν ξέρω έχω βαρεθεί αυτη τη κατάσταση.
Την κολλητή μου,δεν την αφήνουν να βγαίνει(εξαιτιας αποτυχίας στις εξετάσεις)παρα ελάχιστα.Ευχαριστω απλως την Κατερίνα που υπάρχει και βγαίνουμε και παθαίνουμε τισ κρίσεις γελιου.
Κάηκε λοιπόν και η Πάρνηθα.Ζήτημα χρόνου ηταν.
Τα κανάλια πάλι χέστηκαν στο τάλαρο με την υπόθεση.
Δεν μπορω να εξηγήσω αυτή τη εμμονή των ανθρώπων να παρακολουθούν μονο τισ ειδησεις με παιδακια που χάνουν τη ζωή τους,περιουσίες που γίνονται στάχτη,οι οικονομικούς μεταναστες που πνιγονται μαζί με τα ονειρά τουσ στα συνορα.
Τι ακριβως συμβαινει;
Χαίρονται να βλέπουν τα πάντα να καταστρέφονται για να ανυψώνεται λίγο το ασήμαντο τους σύμπαν;(κεντρο του οποίου σαφως>οι ίδιοι)
Βαρέθηκα όλα τα ίδια άτομα.
Μου την έσπασαν και οι ροκαδες κ μεταλλαδες που κατηγορούν τους trendy ή emo επειδη ειναι ίδιοι.
Και εσείς ίδιοι είσαστε βρε μάπες.
Επίσης βαρέθηκα αυτους πυ νομίζουν πως ζουνε στο requiem for a dream ενώ δεν έχουν κανεναν απολύτως λόγο να είναι καν λυπημένοι.
Επίσης άλλο ένα άτομο να μου πει soz αντι για sorry και θα θυμώσω πραγματικάπολυ.
η συγνώμη ειναι ΜΕΓΑΛΗ ΛΕΞΗ.Αν έχεις τα κότσια να την πεις Οκ.Αλλιώς απλώς μην λες ΤΙΠΟΤΑ.
Τέλος,ένα μεγάλο χειροκρότημα στον παιδικό μου φίλο Ντίνο τον οποίο είδα στην ίδια θεατρικη παράσταση για δεύτερη φορα και απλώς ξαναείπα πως θα πετύχει στη ζωή του.
Επίσης,ενα sozzzz:Pστον αδελφό του και κολλητούλη μου Σπύρο που αναγκάστηκε να μου πει να "σκάσω"τουλαχιστον εικοσι φορες κατα τη διαρκεια της παραστασης.
Είμαι γουρουνι.

αυτό^^^^δεν υπάρχει πια.

Για αλλη μια φορά γράφω πραγματα που κανεις δεν διαβαζει
και που κανένα νοημα δεν βγάζουν.
Κοινώς>χαιρομαι μονη μου.
Τα λεμεεεε

Δημήτρης.

Πές μου,
στην μαύρη γωνιά του δωματίου σου,
οπου συνηθίζεις να μετράς τα δευτερόλεπτα
χρειάζεται να κρατήσεις την αναπνοή σου,
για να αισθανθείς,κάτι λίγο,από θάνατο;
Και στους ύπνους σου,
που λατρεύεις να μου εξιστορείς,
γιατί επιμένεις να κρύβεσαι;
Φώναξέ μου το:
όταν χαμένος στη μουσική σου,
τους δρόμους σχίζεις μοναχός σου,
δεν σε πονάει το κάθε βήμα;
Σε ανακουφίζει να κρύβεις το προσωπό σου
σε λευκές παλάμες,
που κρυβουν μέσα τους σουρρεαλιστικους,
μωβ και μαύρους εφιαλτες;
Ένα δάκρυ,χαζό και ανώριμο,
για την παρανοική ευτυχία που αντλείς από την μοναξιά σου,
πάνω στο δικό μου μαξιλάρι προσγειώνεται,όχι στο δικό σου.
Αν δεν υπήρχε η βαρύτητα,
θα ταξίδευε-
-όπως όλα εκείνα που εμάς (και άλλους λίγους) συνδέουν-
να βρεί τον τόπο χωρίς χρονικές ακολουθίες.
Απο τις σκέψεις μιας ημέρας,
με συναρπάζει το ποσοστό εκείνων που αφιερώνω,
στο πόσα λίγα είναι τα πραγματικα όμορφα άτομα
και πως την αγάπη τους,
σαχλοί,ανόητοι έρωτες,
αναλώνουν.

παιδί μου..(ii)

παιδί μου,
Οχι άλλα δάκρυα,ΕΙΠΑΝΕ.
Σιωπηλός παρατηρητής,
είδα "εκείνη",
να παριστάνει πως δεν την άγγιξε
το "θλιβερό αυτό γεγονός".
Την άκουσα,
στα αυτιά μου να στέλνει μήνυμα
"μα γιατί κλαις λοιπον;"
Είδα και "εκείνον",
υπόδειγμα δύναμης,
να βουρκώνει,σαν να βυθιζόταν στο χώμα,
κομμάτι των σκέψεων
και της ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ του.
Μετά το αντίο,
άκουσα ΕΣΕΝΑ,
στο σπίτι που είχαμε συγκεντρωθεί,
πρωταγωνιστή αυτής της περιπέτειας
(άλλης μιας),
να μου λές παραμύθια μέσα απο κασέτες,
που επίτηδες,
ολοι όσοι σε αγαπάμε βάλαμε,
απο αγωνία μήπως ξεχάσουμε τη φωνή σου.
Γελοία ανησυχία.
Την ακούω στον ύπνο μου.
Η άλλη,
η μία,
δεν πήρε ποτέ το χάπι για να καταφέρει να κοιμηθεί.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ να σου μιλάει όταν κολυμπαει στα ανοιχτά,
ή ακόμη οταν την πιέζουν εφτελείς παράγοντες.
Θα είσαι πραγματικά περήφανος,
όπως πάντα ήσουν.
"Εκείνη",
παρά την άρνηση της
να γίνει παρατηρητής του τελευταίου σου ταξιδιού,
ταξιδεύει σε σελίδες με ασπρόμαυρα κομματάκια χαρτί,
απο άλλα χρόνια,
κάποια ξημερώματα μαζί σου.
έτσι,
απλώς για παρέα.
κρίμα,
που κανείσ δεν μπορεί να τσακωθεί,
με μια ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.
"Εκείνος",
σε θυμάται κάθε φορά που βλέπει κάποια είδηση,
που καυστικά θα σχολιαζες.
Μπαμπά μου,
πάρε τον πόνο απο πάνω μου.
παιδί μου,
ΜΗΝ το ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ άλλο.
αγαπημένο μου όνειρο,
δείξε μου
έναν δρόμο που να με οδηγεί ΜΑΚΡΙΑ από την απώλεια.
Το χρώμα του πένθους ΔΕΝ είναι το μωβ.
Είναι αυτό
της κουρτίνας που κοιτάω αφηρημένη και σε σκέφτομαι,
της θάλασσας από τη βεράντα του εξοχικού οπου μου έμαθες την ΑΞΙΑ της φαντασίας.
Είναι ,ακόμη, αυτό
που όταν ακούω τη κασέτα σου,κλείνω τα μάτια μου και βλέπω.
Η απώλεια δεν έχει γεύση νηστείας,
όταν αγαπάς.
Έχει τη γεύση του αγαπημένου του φαγητού
η΄ακόμη της πίτσας που πήραμε μετά το αντίο,
ως μέρος της παραστασης που στήσαμε,για να μην κλάψει ΚΑΝΕΙΣ.
Η αρχή του συναισθήματος της απώλειας,τέλος,
δεν εχει καθορισμένη χρονική στιγμή.
Μετακινείται στον χρόνο,
αψηφόντας κάθε λογική ή προγραμματισμό.
Ονειρεύομαι,
έναν κόσμο,
οπου ο χρόνος είναι κάτι που μπορώ να αγγίξω.
Ζω σε έναν κόσμο,
οπου η απόσταση και ο ΧΡΟΝΟΣ,
είναι ΤΙΠΟΤΑ,
γιατι έτσι με έμαθαν όλουw τους ανασταλτικούς παράγοντες τησ ευτυχίας μου,
να αντιμετωπίζω.
Παράξενος χορός ο δικός σου,
μέσα στισ αναμνήσεις μου.
Παράξενη λέξη τα "συλληπητήρια"
που στον απόηχο της τα δάκρυα,
δεν μπορώ,
όσο και να σε αγαπώ,
να σταματήσω.


αφιερωμένο σε ένα άτομο ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ.
CdP will NEVER EVER forget you.
time is NOTHING.

παιδί μου ..(i)

παιδί μου,
πάρε αυτό το χάπι.
ένα ακόμη.
η ευτυχία με τρείς λέξεις:
του μυαλού αδράνεια.
είπαν πως όταν χάνεται κάτι που αγαπάς,
αυτό το χάπι σου χαρίζει ηρεμία.
είναι πάνω στο κομοδίνο σου παιδί μου.
άλλαξε πλευρά σήμερα το βράδυ.
μην το σκέφτεσαι,
αυτος,
θα ήθελε να προχωρήσεις.
παιδί μου,
μείνε ήσυχη αυτό το βράδυ.
και όταν κατά τις τρείς,
τα αναφιλητά διακόψουν τον ύπνο σου,
διέγραψέ το με το χάπι
αυτο
και άσε τον μορφέα στην αγκαλιά του,
ξανά,
να σε πάρει.
μου είπαν πως κάπου στον ουρανό
υπάρχει η ευτυχία.
Μου είπαν πως εσύ,
τώρα,
την αγγιζεις.
επίσης εχουν πει πως η γή,
είναι η πραγματική κόλαση.
έμαθα τα ευτυχισμένα να διαχωρίζω,
από όσα θλίψη φέρνουν.
το χάπι σας αυτό,
σε ποιον κόσμο ανήκει;
Πατέρα,
μου λείπεις σήμερα.
Είδα πάλι κατι που σε θύμιζε.
θυμιζε εσένα και τισ πολύτιμες συμβουλές σου.
Σήμερα Πατέρα σου μίλησα,
στο αμάξι μετά απο μια κουραστική μερα δουλειάς.
Με ανακουφίζει η απειροελάχιστη πιθανότητα,
πως ίσως και να ακούς.
Θα σου κάνω ένα μεγάλο πάρτυ,
μετα την κηδεία σου.
Θα βάλω την αγαπημένη σου μουσική,
χαρούμενη,
για να μην κλάψει κανείς.
Τα πολύχρωμα αστεία σου γεμιζαν τον κόσμο μου.
Θα διατάξω κανέναν να μην κλάψει,
μπαμπά μου,
στο ορκίζομαι.
Το χάπι τους δεν θα το πάρω.
Πως τολμάνε να μου προτείνουν,
οτιδήποτε που αποκόμισα απο εσένα να διαγράψω;
Ακόμη και την θλίψη σου αγαπάω,
μπαμπά μου.

ερωτήσεις

Ίσως, κάποτε, να καταφέρω να δώ,
πέρα από εκεί
που έφτασε το δικό σου βλέμμα.
Ίσως να καταφέρω να ζήσω,
για λίγα μονάχα λεπτά,
μέσα στην γλυκιά ευτυχία του να γνωρίζεις,
όλα εκείνα που οι άλλοι αρνούνται να δουν.
Μα τώρα εγώ πίανω πάλι τον εαυτό μου
να στροβιλίζεται
μέσα στις δικές σου θεωρίες.
Με εμπνέεις με έναν τρόπο που δεν μπορώ
και δεν θέλω
να εξηγήσω.
ΑΝ, ίσως,
απομακρυνόμουν από όσα μαζί θεωρήσαμε ως ΔΕΔΟΜΕΝΑ,
θα έβλεπα παραπέρα.
Μα η σκέψη με τρομάζει.
Μέσα σου βρίσκω τη γλυκιά παρηγοριά,
πως δεν ζω μόνη μ0υ,
στην πολύχρωμη απο ιριδισμούς,
φούσκα των ιδεών μου.
Ίσως και να μην θέλω
να είμαι πουθενά χωρίς εσένα.
Ίσως ούτε και οι ιδέες μου θέλω
να απομακρύνονται απο εσένα.
Μονάχα ερωτήσεις λοιπόν θα θέτω,
που με τον χρονο,
μέσα από τις λέξεις σου,
θα μπορέσω να απαντήσω.
Είναι θέμα χρόνου,
η γιατρειά σε κάθε μίζερο χαμόγελο.
Και ο χρόνος,
όταν κυλάει ανάμεσα σε ήρεμα δάχτυλα,
είναι πραγματικά,
ΤΙΠΟΤΑ.