CdP..

CdP of the world unite!!!!
HAD WE but world enough and time____
btw yparxei kaneic alloc h eimaste mono pede k n sygxistw??
groumf

EM..DUH!!!

Today when i woke up i had like the weirdest feeling.Well, i guess, having felt like s*** all week long,it was soothing in a most unexpected way.Spent yesterday evening watching shitty DvD while all i wanted was just to go out.And i've also grown so bored of that stupid behaviour of F.that i just don't know what to do anymore.
Well today hell broke loose.i had slept for like three hours last night and i was writting this totally important test today and i just arrived there and sitted for it even though i had studied maximum half an hour.
Shit.
And then i had biology and that total wacko goes "hello people you are writting a test NOW"and i thought how fucked up is this anyway??who writes biology?anyway i expressed my disatisfaction rather..mm..brutally but i still had to sit for it.I got a 19 so i think wtf?maybe i just shouldn't study=Pworks better for me.
By the way today i'm going out with Kate at monastiraki to buy flip-flops or something.Which reminds me>she went like crazy for this guy she made out with.Well i can't actually recall what he look likes but as long as she's happy that's fine with me.
Anyway i'm getting bored out of my head here.And i keep listening to crappy sweet(as if=p) songs.Well maybe this thing actually got to me after all.And Nancy today just kind of figured out the whole thing and was like "you in luv again natalitsaaaaa"arg.that was like sooo embarrassing.stil i don't know.guess she knows me better than i do know myself.evrybody does a.a.m.o.f.

HahAHah mom keeps screaming at me at the moment and i've got no idea what her problem actually is=]probably the temperature track by sean paul which i happen to have been listening for the past like..one hour on repeat:Pi think it's getting to her nerves.
NOTE TO SELF:listen to this crap more oftenly.
Jeez i'm so sleepy at the moment like i'm going to crash on the keyboard
note to self2:please please please sleep at like 9tonight;]
HaHA N.f.w=P
Btw i also kind of freaked out today with the whole 610situation.i was waiting for the fucking bus 45 minutes under the sun and when it arrived i practically jumped screaming on the driver.
Which reminds me i have to stop wearing flip flops when i have to take a bus.
i ALWAYS stumble on my way out=<
grrr.
Anyway if i listen to temperature once more i think my braIn is actually going to melt.

well i'll write more at night cause i'm feeling so tireeeeed at the moment..aouumf=o
ps.1.WTf is wrong with me today???
I'M HAPPY HAPPY HAPPY:d

οι μεγαλύτεροι των φόβων

Σηκώνω το κεφάλι μου σε εσένα τώρα,
από το πόδια στα οπόια με άφησες να ξαπλώσω.
Αφού μάζεψες τα δάκρυα μου.
Ένα προς ένα,ξέρω,
Πως μέρα με τη μέρα θα τα πουλήσεις.
Με αντάλλαγμα τι;
Μια συγνώμη.
Οι μεγαλύτεροι των φόβων μου
στο χαλί που ξαπλώσαμε σήμερα
απλώθηκαν.
Σαν κοιλίδες από κάποιο φόνο,
δίχως σοβαρο κίνητρο
που στοιχειώνουν το μυαλό
σε σημείο παράνοιας.
Πως θα μείνω εδώ μόνη μου,
να πατάω πάνω σε όσουσ μόνη μου
έριξα από το παράθυρο της μοναξιάς μου,
απο το παράθυρο της λύσας μου για επιτυχία.
Πως εσύ θα φύγεις και σε κάποιον να μιλήσω
δεν θα έχω και μόνη μου τότε
θα πνιγώ στα λόγια που δεν μπορούσα να φωνάξω.
Θα χαθώ ίσως σε επιθυμίες μέσα.
Φοβάμαι πως δεν θα υπάρχει τίποτα
να μου μαθαίνει λεπτο με το λεπτό
να αναπνέω.
Οι μεγαλύτεροι των φόβων μου.
Και πάνω απο αυτούς η σκιά τησ απώλειας.
Μια διάφανη ζελατίνα.
Διάφανη γιατι η απώλεια δεν έχει χρώμα.
Ως απώλεια του έρωτα θα ερμηνευτεί
αυτο κάποτε.
Και με τρώνε αυτοί.
Με κατατρώνε πουλιά κάποιας ερήμου.
Οσπου να μην μείνει τίποτα.
Τίποτα.
Οι ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ των φόβων μου.
Και μετά τίποτα.



Ίσως οι φόβοι μου να συμβαδίζουν με τις επιθυμίες μου τελικά.

Ένα μόνον όνειρο ακόμα

Να σου μιλήσω για ένα μπερδεμένο μου όνειρο;
Αρχίζει κάπως έτσι...
Στέκομαι όρθια στη μέση αγνώστου δωματίου,
ντυμένη με το αγαπημένο μου άσπρο παιδικό φόρεμα.
Παραδίδω τα μάτια μου σε μπορντό εικόνες,
καθώς η μελωδία του γραμμοφώνου κολλάει σε στίχο χωρίς νόημα:
"αφήσου σε ότι φοβάσαι περισσότερο".
Νίωθω τόσα που αισθάνομαι πως αν δεν κινηθώ
θα εγκαταλείψει η ψυχή μου το κορμί των ονείρων μου,
αποζητώντας την ελευθερία.
Απλώνω τα χέρια σε δυο τυχαία σημεία του ορίζοντα
και πέρνοντας φόρα,
χύνομαι σε στροφές δίχως τέλος.
Δίχως τέλος.
Σήμερα προσπαθώ να ξεφύγω απο μία γλυκιά δίνη.
όχι μόνον στο όνειρο αυτό.
Η απόλαυση της θέας των φύλλων όταν προσγειώνονται στο έδαφος,
είναι χίλιοι μικροί θάνατοι
και εσύ ίσως όταν απο σκοτεινό παράθυρο τα παρατηρείς,
να το αισθάνεσαι.
Το μυαλό μου στροβιλίζεται μέσα σε τρομαχτικές ιδέες.
Ισως,
αν οι σκέψεις μου δεν άνηκαν σε σώμα κουρασμένο
απο άσκοπες περιπλανήσεις,
να εισχωρούσαν βίαια σε εσένα.
Βιασμός.
Η απόλαυση της θέας των φύλλων όταν φιλάνε το χώμα,
είναι χίλιοι μικροί θάνατοι.
Απόλαυση,βιασμός,θάνατος.
Στροβιλίζομαι ακόμη,
μα οι μπορντό λάμψεις παίρνουν εικόνα.
Του έρωτα.
Εσείς παλεύοντας με το ξύλινο πάτωμα και φωνάζοντας
λέξεις ακατάληπτες,
νιώσατε τους χίλιους μικρούς θανάτους,
της πιο γλυκιάς παράδοσης;
Μπορντό,σαν αίμα σε λευκά σεντόνια
ή όνειρα κάποιων προσωπικών στιγμών,
κυλάει η επιθυμία σε φλέβες τσακισμένες από ανόητες διαπροσωπικές σχέσεις.
Πές μου,
στην μοναξιά αυτή που σηκώνεται σαν τοίχος
και με αγγαλιάζει όπως μητέρα το νεκρό της παιδί,
πώς κατάφερε μπορντό μελωδία να εισχωρήσει;
Τον ύπνο μου πώς κατάφερε η μπορντό αυτη ιδέα να γεμίσει;
Η άφεση της μοναξιάς μου στον θάνατο ίσως να είναι το βίωμα αυτό.
Και το στροβίλισμα στη μελωδία,
δεν μπορώ να προσδιορίσω,
αν ανήκει στον εαυτό μου των ονείρων,
ή σε εμένα.
Μα με εντυπωσιάζει η απόλαυση,
πνευματική και σαρκική, που με εξουσιάζει
καθώς αφήνομαι.



"as twisted as ti seems,
i only fear love when it's in my dreams"(Alana Grace)

kalokairi

Καλοκαίρι
Δώδεκα το μεσημέρι
γνωστό προάστιο της πόλης
Ερημιά και συστήματα αυτόματου ποτίσματος.
Στη στάση του λεωφορείου,
κανείς.
Το καλοκαίρι μου φέρνει κατάθλιψη.
θέλω να βρέξει πέντε εξι σταγόνες,
έτσι για να συνέρθει ο κόσμος.
"Πουλάμε τον εαυτό μας"
άσχημη ίσως φράση και ασήκωτη.
μετά συνταγμα,ερμου
Το φαινόμενο της κοντής φούστας,
στο οποίο δεν έβρισκα τίποτα ανησυχητικό
-σε αντίθεση με τη γενιά του γραμμοφώνου-
φαίνεται να προσβάλει και τον εγκέφαλο.
Ζέστη,εφίδρωση και ξεπούλημα.
Δεν βαριέσαι

στάχτη και μπούρμπερη.

τελευταία δεν κοιμάμαι πολυ.
Τα μαθήματα για το φροντιστήριο είναι πολλά.Ο χρόνος για να ζήσουμε είναι λίγος.
Δεν ξέρω έχω βαρεθεί αυτη τη κατάσταση.
Την κολλητή μου,δεν την αφήνουν να βγαίνει(εξαιτιας αποτυχίας στις εξετάσεις)παρα ελάχιστα.Ευχαριστω απλως την Κατερίνα που υπάρχει και βγαίνουμε και παθαίνουμε τισ κρίσεις γελιου.
Κάηκε λοιπόν και η Πάρνηθα.Ζήτημα χρόνου ηταν.
Τα κανάλια πάλι χέστηκαν στο τάλαρο με την υπόθεση.
Δεν μπορω να εξηγήσω αυτή τη εμμονή των ανθρώπων να παρακολουθούν μονο τισ ειδησεις με παιδακια που χάνουν τη ζωή τους,περιουσίες που γίνονται στάχτη,οι οικονομικούς μεταναστες που πνιγονται μαζί με τα ονειρά τουσ στα συνορα.
Τι ακριβως συμβαινει;
Χαίρονται να βλέπουν τα πάντα να καταστρέφονται για να ανυψώνεται λίγο το ασήμαντο τους σύμπαν;(κεντρο του οποίου σαφως>οι ίδιοι)
Βαρέθηκα όλα τα ίδια άτομα.
Μου την έσπασαν και οι ροκαδες κ μεταλλαδες που κατηγορούν τους trendy ή emo επειδη ειναι ίδιοι.
Και εσείς ίδιοι είσαστε βρε μάπες.
Επίσης βαρέθηκα αυτους πυ νομίζουν πως ζουνε στο requiem for a dream ενώ δεν έχουν κανεναν απολύτως λόγο να είναι καν λυπημένοι.
Επίσης άλλο ένα άτομο να μου πει soz αντι για sorry και θα θυμώσω πραγματικάπολυ.
η συγνώμη ειναι ΜΕΓΑΛΗ ΛΕΞΗ.Αν έχεις τα κότσια να την πεις Οκ.Αλλιώς απλώς μην λες ΤΙΠΟΤΑ.
Τέλος,ένα μεγάλο χειροκρότημα στον παιδικό μου φίλο Ντίνο τον οποίο είδα στην ίδια θεατρικη παράσταση για δεύτερη φορα και απλώς ξαναείπα πως θα πετύχει στη ζωή του.
Επίσης,ενα sozzzz:Pστον αδελφό του και κολλητούλη μου Σπύρο που αναγκάστηκε να μου πει να "σκάσω"τουλαχιστον εικοσι φορες κατα τη διαρκεια της παραστασης.
Είμαι γουρουνι.

αυτό^^^^δεν υπάρχει πια.

Για αλλη μια φορά γράφω πραγματα που κανεις δεν διαβαζει
και που κανένα νοημα δεν βγάζουν.
Κοινώς>χαιρομαι μονη μου.
Τα λεμεεεε

Δημήτρης.

Πές μου,
στην μαύρη γωνιά του δωματίου σου,
οπου συνηθίζεις να μετράς τα δευτερόλεπτα
χρειάζεται να κρατήσεις την αναπνοή σου,
για να αισθανθείς,κάτι λίγο,από θάνατο;
Και στους ύπνους σου,
που λατρεύεις να μου εξιστορείς,
γιατί επιμένεις να κρύβεσαι;
Φώναξέ μου το:
όταν χαμένος στη μουσική σου,
τους δρόμους σχίζεις μοναχός σου,
δεν σε πονάει το κάθε βήμα;
Σε ανακουφίζει να κρύβεις το προσωπό σου
σε λευκές παλάμες,
που κρυβουν μέσα τους σουρρεαλιστικους,
μωβ και μαύρους εφιαλτες;
Ένα δάκρυ,χαζό και ανώριμο,
για την παρανοική ευτυχία που αντλείς από την μοναξιά σου,
πάνω στο δικό μου μαξιλάρι προσγειώνεται,όχι στο δικό σου.
Αν δεν υπήρχε η βαρύτητα,
θα ταξίδευε-
-όπως όλα εκείνα που εμάς (και άλλους λίγους) συνδέουν-
να βρεί τον τόπο χωρίς χρονικές ακολουθίες.
Απο τις σκέψεις μιας ημέρας,
με συναρπάζει το ποσοστό εκείνων που αφιερώνω,
στο πόσα λίγα είναι τα πραγματικα όμορφα άτομα
και πως την αγάπη τους,
σαχλοί,ανόητοι έρωτες,
αναλώνουν.